ถึงแม้ว่าผมจะโตมากับแม่

ถึงแม้ว่าผมจะได้ชื่อว่าครอบครัวไม่สมบูรณ์

ถึงแม้รวมๆแล้วชีวิตนี้ ผมนับวันเวลาที่เคยเจอหน้ากันแล้วมันยังไม่ถึงปี

ถึงแม้ว่าผมจะได้มีโอกาสกอดคุณแค่ไม่กี่ครั้งในชีวิต

ถึงแม้ว่าผมยังไม่สามารถมีเงินทองมากมายที่จะทำให้คุณสบายและหมดห่วงในตัวผม

ถึงแม้ว่าผมจะเคยแอบตัดพ้อในใจ

ถึงแม้ว่าผมจะแอบน้อยใจในโชคชะตา

ถึงแม้ว่าผมยังทำหน้าที่ลูกที่ดียังไม่ครบสมบูรณ์

ถึงแม้ว่าผมจะแข็งกระด้างแต่เพราะผมถูกสังคมหล่อหลอมให้เป็นแบบนี้

ถึงแม้ว่าผมจะไม่ใช่คนดีมากมายอะไร

ถึงแม้ว่าผมจะแอบร้ายในบ้างครั้ง โดยที่คุณไม่รู้

และอาจจะมีอีกกี่หมื่นถึงแม้ก็ตาม ผมก็อยากจะบอกว่า

“ป๊าเหนื่อยมาทั้งชีวิตแล้ว ถึงแม้ว่าเราอาจจะมีทัศนคติและความคิดบางอย่างไม่ตรงกัน จริงๆแล้วป๊าควรจะสบายได้แล้ว ป๊าควรจะพักผ่อน ไปเที่ยวไม่ต้องมีห่วงอะไรในชีวิต แต่โชคชะตามันก็ยังเล่นตลก อาจจะเป็นเรื่องของเวรกรรมหรืออะไรก็แล้วแต่ ขอให้เราอโหสิกรรมให้กันในทุกๆเรื่อง ขอให้ป๊าไปอยู่ในที่ดีๆ ไปสู่สุขคติ คำๆนี้เราไม่เคยพูดกัน เพราะเราอาจจะไม่ได้ผูกพันกันตามวิถีชีวิตแต่เราผูกพันกันโดยสายเลือด รักป๊านะ หลับให้สบายนะครับ”